Enkele dagen geleden was ik eens door wat oude dagboeken aan het bladeren, toen mijn oog viel op een dagboek uit 2003, toen ik nog een veertienjarige semi-gothic was die met haar ontzettend slechte webcammetje elke dag een foto van zichzelf maakte en die bij haar dagboek plakte. Dat selfie-project heb ik ongeveer een jaar volgehouden en uiteraard denk ik er vaak aan terug hoe grappig het zou zijn die foto’s nu allemaal in een mozaïek te zetten en online te gooien. Ware het niet dat de foto’s niet meer digitaal beschikbaar zijn… Enkele jaren na mijn selfie-project toonde mijn pc het blauwe scherm des doods, en was ik alles kwijt. Dag geheugen!
Dat deed pijn, want ik was niet alleen al mijn selfies kwijt, ook vakantiefoto’s van mij en mijn toenmalige vriendje, foto’s van daarvoor en een heleboel (song)teksten die ik had geschreven. Inmiddels ben ik jaren later journalistiek gaan studeren en is het aantal teksten van mijn hand alleen maar meer geworden. Het meeste is online wel te vinden, maar lang niet alles. Zo zijn de sites Ngamer en Filmfan uit de lucht gehaald en is dus de enige die die teksten nog heeft: ik. En dat is gevaarlijk, want wat als mijn laptop op een dag nooit meer aan gaat?
Een tijdje dacht ik: ik zet alles op een WordPress site, dan staat het tenminste bij elkaar, maar ook WordPress zal vast ooit verdwijnen; wat dan? Toen begon ik te back-uppen op een USB-stick, want ik vond een draagbare harde schijf te kwetsbaar. Een USB-stick kan tegen een stootje, maar ook die kunnen op een bepaald moment het leven geven. Eigenlijk ben ik er nog steeds niet uit wat ik nou moet doen: waar stop ik al mijn foto’s en al mijn teksten, wetend dat ze niet door iedereen bereikt kunnen worden, maar dat ze daar wel altijd voor me klaar zullen staan?
--- Sidenote: Wil je ons vaker zien als je googelt? ---
Voeg TechGirl toe als jouw voorkeursbron en kom ons meer tegen in Google zoekresultaten!
Is er zo’n oplossing? Natuurlijk bestaan er talloze mogelijkheden om informatie op te slaan in de cloud, zoals Google Drive, maar zou dat ook niet ooit verdwijnen? Het grappige is dat ik dat selfie-project dus nooit meer had kunnen terugzien, maar ik het uitgerekend dankzij mijn papieren dagboeken nog wel gedeeltelijk kan herbeleven. Maar ja, als er iets is wat je niet moet doen, dan is het wel alles bewaren op papier. Het neemt ruimte in, het kan verloren gaan in een brand of bij een verhuizing en soms vaagt een foto uit door de stoffen die in de lijm zitten.
Ik heb ervoor gekozen om het dan toch bij een USB-stick te houden en gedeeltelijk dingen in de cloud te zetten. Hopelijk blijft het dan zo lang mogelijk bestaan, zodat ik het ooit nog kan teruglezen als ik een jaar of 50 ben. Toch ben ik wel benieuwd hoe andere mensen dit doen: wat doe jij om je herinneringen en eigenlijk je leven te bewaren?
