Zodra er een Virtual Reality bril getest kan worden op een event staan jongeren en volwassenen al snel klaar om deze te testen. Ook ik heb nu al heel wat verschillende VR-brillen mogen proberen. Maar hoe bevalt Virtual Reality voor kinderen?
Mijn ervaringen met virtual reality brillen lopen nogal uiteen. De eerste keer was de Oculus. Dit voelde voor mij alsof ik naar een oud tv scherm moest kijken van dichtbij. Bij Sony wilde ik de bril al na vijf minuten van mijn hoofd af, zo duizelig werd ik ervan! Desondanks was er ook een positieve ervaring: bij Ubisoft was de Eagle Flight game geweldig met virtual reality. Het is ook heel erg afhankelijk van hoe snel de VR-bril reageert en welke game/simulatie je speelt. Snelle bewegingen en een trage framerate (snelheid waarmee beeld getoond wordt) zorgen ervoor dat je je snel misselijk gaat voelen.
Ik was al een tijdje benieuwd hoe mijn dochter van zes een VR-bril zou ervaren. Geregeld ga ik met haar naar een museum of evenement om te zien hoe ze reageert op techniek, kunst of games om haar zoveel mogelijk ervaringen op te laten doen. De ene keer heeft dit meer succes dan de andere keer; lang wandelen is niet haar favoriete ding. Zodra ze echter de handen uit haar mouwen mag steken, nieuwe dingen kan ontdekken of echt kan ervaren dan is ze helemaal blij. Een VR-bril is een manier om een andere wereld te kunnen ervaren, dus ik was heel erg benieuwd hoe dit voor haar zou zijn.
--- Sidenote: Wil je ons vaker zien als je googelt? ---
Voeg TechGirl toe als jouw voorkeursbron en kom ons meer tegen in Google zoekresultaten!
Hierin heb ik het geluk dat mijn dochter de kans had om een VR-bril uit te kunnen proberen in een veilige en vertrouwde omgeving. De eerste demonstratie begon heel erg rustig en bevond zich in de digitale natuur. Haar hoofd ging alle kanten op om de wereld te ontdekken terwijl ze “Wow” en “Cool” riep. Vervolgens besloten we een demonstratie op te starten waarin ze in een ruimte zou staan met blokken. Ze vroeg vervolgens steeds: “Waar ben ik? Ben ik nu gewoon thuis?” Normaal heb ik er na één of twee demonstraties wel genoeg van, maar mijn dochter kon er geen genoeg ervan krijgen. Zo mocht ze ook de ruimte met planeten ervaren. Zelfs een stad waarin een auto botst vond ze bijzonder om te zien. De visualisaties maakten haar niet bang; ze was heel nieuwsgierig en verwonderd over wat ze te zien kreeg. De hele dag vroeg ze of ze nog meer van dit soort brillen mocht ervaren. Haar eerste ervaring was dus buitengewoon positief. Ze was niet misselijk, niet duizelig en genoot bovenal van even in een andere wereld stappen terwijl ze de veilige hand van mama voelde.
Door te zien hoeveel indruk dit op mijn dochter maakte, ben ik nog nieuwsgieriger geworden naar het effect van Virtual Reality op kinderen. Mijn dochter gaat naar een antroposofische school waarbij techniek bij sommigen een vies woord is. Voor mij ligt het anders; genuanceerde techniek kan hele mooie, maar ook hele verschrikkelijke dingen voortbrengen. Het is aan ons, als ouder, de taak om onze kinderen te leren omgaan met deze techniek. Ze leren wat het is en wat het betekent, wat het kan worden en hoe ze hiervan gebruik kunnen maken. Maar uiteraard komen er ook bij mij vragen naar voren. Terwijl mijn moeder vroeger riep dat ik niet te dicht bij de tv mocht zitten omdat ik vierkante ogen zou krijgen, zitten we nu vrijwillig met een beeldscherm op ons hoofd, nog geen twee centimeter van onze ogen. Dus de komende tijd ga ik in gesprek met een aantal professors om hun bevindingen te bespreken m.b.t. Virtual Reality en opvoeden.
Nu heb ik zelf al een heel lijstje met vragen, maar ik kan me voorstellen dat jij ook vragen hebt met betrekking tot dit onderwerp. Stel je vraag hieronder en lees in het volgende artikel de antwoorden op jouw vraag.
