“Moeten we niet iets doen met Internationale Vrouwendag?” Die vraag werd gesteld op onze redactie. Als vrouwen in een techplatform is dat wel iets om te omarmen. Op de vraag wie er ook daadwerkelijk iets speciaals zou doen op deze 8 maart, bleef het stil. Toch betekent het wel iets om als vrouw in een mannenwereld te werken: daar zijn we het allemaal over eens. En daarbij moet je soms je traditionele ‘vrouwelijke eigenschappen’ achterwege laten.
De ‘no bullshitknop’ van Anke
Ik moest even nadenken hoe ik me verhoud in de werksituaties waarin ik mij begeef. Het is wat complex, dus laat me eerst schetsen hoe ze eruit zien: de hele week werk ik remote (vanuit huis dus) met het TechGirl team, waarvan vier dagen echt full focus. Het team bestaat uit zo’n vijftien vrouwen met wie ik (vooral) digitaal spreek. Namens TechGirl heb ik ook veel contactmomenten met de pers, wat inhoudt dat ik dagelijks veel bel/mail met pr-bureaus. Daarvan is de man-vrouw verhouding ongeveer 30/70.
Ten slotte werk ik ook twee dagen per week bij de IT-afdeling binnen Achmea. Daarvan is toch wel het grootste gedeelte man, zeker als je kijkt naar de teams met wie ik te maken heb. Binnen mijn eigen team let ik er wel op dat de man-vrouwverhouding goed gewaarborgd blijft. Ik begrijp ook wel dat dit beter te organiseren is binnen de ene discipline dan binnen een andere.
Concluderend kun je zeggen dat ik van alle soorten groepen wel wat meepik. Het is lastig om te zeggen of de ene groep heel anders is. Ik merk bijvoorbeeld wel dat een communicatieafdeling een vrij hoog ‘ kippenhokgehalte’ heeft ten opzichte van de IT-afdeling.
Bij zowel mannen als vrouwen probeer ik ‘de persoon’ ruimte te geven. In dat opzicht is er ook geen verschil tussen werken met mannen of vrouwen denk ik: de meeste mensen vinden dat wel fijn. Ik vind het belangrijk hoe iemand in zijn/haar vel zit, daar probeer ik ruimte voor te geven net als voor wat geouwehoer hier en daar.
Op een gegeven moment is het genoeg en dan gaat de ‘no-bullshitknop’ om. Maar ook dat kan bij mannen en vrouwen is mijn ervaring. Ik was erg target driven, en nog steeds wel, maar ik ben me ook gaan beseffen dat het leven daar niet alleen om draait. Elke dag moet een feestje zijn, niet alleen het doel halen.
De boertjes van Elke
Als enige vrouw in een mannenteam ben je toch snel geneigd om je gedrag en humor aan te passen, waardoor je snel ‘one of the boys’ lijkt. Volgens mij is dat iets dat heel automatisch gebeurt. Ik denk dat je automatisch bijvoorbeeld de grovere humor overneemt. Ook scheetjes en boertjes laten bij de boys is helemaal niet meer zo vreemd.
--- Sidenote: Wil je ons vaker zien als je googelt? ---
Voeg TechGirl toe als jouw voorkeursbron en kom ons meer tegen in Google zoekresultaten!
Je schaamte valt automatisch ook een beetje weg, denk ik. Ik vind het ontzettend leuk tussen de boys. Naast mij heb ik nog 1 vrouwelijke collega in een mannenteam, dus we moeten ons sowieso een beetje aanpassen. Maar we zijn zowel met elkaar, als met de boys, heel erg hecht. Mijn vrouwelijke collega, ook één van mijn beste vriendinnen, en ik zijn wat chiller: wij houden op ons werk wel van de ‘drama-free zone’.
Het mannengedrag van Laura
Ik merk op de werkvloer dat andere vrouwen mij soms meer als een man lijken te zien. Mijn leidinggevende legt in ieder geval altijd graag de nadruk op het feit, dat ik niet communiceer zoals de vrouwen in mijn team. Ik werk bij mijn meeste opdrachtgevers in mannenwerelden en -teams, maar bij een werkgever is dat juist een team dat uit 30 vrouwen en twee mannen bestaat.
Mijn leidinggevende heeft er altijd moeite mee dat ik direct communiceer. Dat doe ik omdat ik wil dat het een volgende keer voor iedereen beter wordt, dan hoe we nu iets aanpakken. Daarnaast vind ik dat direct communiceren duidelijker is, dan om de hete brei heen te draaien. Toch vind ik het totaal niet oké dat ze steeds zegt dat ik beter in een mannenteam zou passen. Mijn directheid maakt me namelijk helemaal niet minder vrouwelijk: ik geloof nog steeds dat het voor iedereen een keuze is hoe hij of zij communiceert. Dat heeft niets te maken met het feit of je een vrouw bent of niet.
Daarom zijn dagen als Internationale Vrouwendag zo ingewikkeld: aan de ene kant wil je niet dat de scheiding tussen man en vrouw zo hard gemaakt wordt. Aan de andere kant maak ik ook mee dat sommige mannen voor exact hetzelfde werk, de helft meer verdienen. Soms denk ik dat er mensen zijn die geloven dat wij zo’n Internationale Vrouwendag heerlijk vinden, omdat er dan aandacht is voor ‘onze soort’. Eerlijk, stiekem balen wij er net zo hard van dat dit moet bestaan en staan we er dan ook ergens wat schoorvoetend bij stil. Bij dezen dus! 😉
