Voordat ik naar Japan op vakantie ging, had ik al besloten dat ik in ieder geval één ding uit Japan wilde meenemen: een Tamagotchi. De digitale eieren met daarin een virtueel huisdier hebben mijn basisschooltijd een stuk leuker gemaakt en het leek me al een tijdje tof om weer moeder te worden van zo’n opeenhoping van zwarte pixels. In plaats van naar het beroemde adoptiebureau Marktplaats te gaan, wilde ik een verse. Dat ik echter zo’n vers plastic ei zou krijgen, had ik niet durven dromen.
Voor de beroemde winkel Kiddyland in Harajuku Tokyo stond een medewerker ietwat onhandig te doen met een Tamagotchibord. Nog voor ik de woorden “Ik moet deze winkel in!” had uitgeschreeuwd, was ik al naar binnen geglipt om zo snel mogelijk een Tamagotchi te kopen, want ik ging er vanuit dat ze waarschijnlijk elk moment konden uitverkopen. Dat bleek mee te vallen: er hingen nog tientallen Tamagotchi’s in alle standaard kleurcombinaties als vroeger. Ik besloot te gaan voor een roze, want ik meende me te herinneren dat ik die vroeger ook had.
Mini-Tamagotchi: nu voor 1500 yen
Na 1500 yen te hebben betaald (ongeveer 15 euro), kon ik mijn mini-Tamagotchi uit zijn ei laten kruipen. Niet dat ik dat meteen deed: ik wist mezelf in te houden tot het Techgirl-weekend in de Ardennen. Eenmaal daar grabbelde ik het apparaatje uit zijn verpakking en begon ik zonder de handleiding te lezen (want 1, dat doen we allemaal eigenlijk zelden en 2, die was in het Japans) en viel het me op hoe snel ik me weer die kleine Spice Girl-fan Laura voelde. Ik weet nog goed dat onze klas, groep 6, de Tamagotchi alleen mee naar school mocht nemen als we de huisdieren tijdens de les maar in ons laatje deden. Een klas onder ons mocht helemaal geen Tamagotchi’s meenemen in het lokaal, dus wij voelden ons ontzettend stoer en volwassen. Ja, we voelden ons stoer en volwassen omdat we onze plastic, digitale sleutelhanger die eigenlijk niets kon mochten gebruiken in de klas. Iets met kinderhanden…
Terug naar nu! Nadat ik het lipje had verwijderd, begon het kleine dingetje al gauw te piepen. Er verscheen een ei in het schermpje, en niet wetende hoe lang het zou duren bleef ik een tijdje naar het scherm staren. Aangezien ik een spanningsboog heb van formaatje lucifer begon ik al gauw willekeurig op de drie knopjes te drukken. Aha, ik moest natuurlijk de tijd nog inschakelen, om te voorkomen dat mijn nieuwe huisdier me midden in de nacht wakker zou houden. Niet dat het een garantie was, ik kan me nog goed herinneren dat mijn vriendinnetjes en ik vroeger wel eens wat vermoeider dan anders op school verschenen omdat onze Tamagotchi zomaar piepten ’s nachts. Die van mijn vriendinnetje Laura was zelfs een keer midden in de nacht gestorven. Traumaatje daar dus.
Geduld, vrouw!
--- Sidenote: Wil je ons vaker zien als je googelt? ---
Voeg TechGirl toe als jouw voorkeursbron en kom ons meer tegen in Google zoekresultaten!
Goed, de tijd was ingesteld, het ei was nog aan het bewegen en de knopjes indrukken had verder geen zin, dus ik moest nog even wachten. Al gauw piepte hij en kwam er uit het ei een kuiken-achtig diertje. Tenminste, het was eigenlijk een simpel cirkeltje met wat zwarte pixels erop, maar ik herkende het natuurlijk meteen als mijn eigen kleine kuikentje! #moedergevoelens
De uren daarna was ik vooral bezig het dier te voeden door op het linkerknopje te drukken en dan op het middelste knopje. Het is namelijk een Japans apparaat, en dat betekent dat er ook in het Japans staat: -Voedsel en -Snoep. Ja, je hebt twee keuzes. Tenminste, ik denk dat dat er staat, er zou ook -‘Schop hem’ en -‘Stuur hem zonder eten naar bed’ kunnen zijn, maar de tekst lijkt daar wat te kort voor. Vooruit, op het schermpje zie ik hem ook smikkelen van een niet nader verklaarbaar dingetje in plaats van zielig kijkend naar de linkerkant verdwijnen.
Poepen en piepen
Af en toe poept hij, dus dan piept hij. Af en toe wil hij eten, dus dan piept hij. Het is ongeveer elk uur dat hij wel iets kan eten, en ongeveer elke drie uur dat hij poept. Een beetje zoals een echte baby toch? Hoe dan ook, het kuiken slaapt wel vroeg: dit is mijn eerste dag met hem en hij ligt nu al sinds etenstijd te slapen. De arme schat! Als hij mij vannacht maar met rust laat, want ik ben als de dood dat ik wakker word met het beeld van engelenvleugels. Brr!
Als het eenmaal zo ver is, die noodlottige dag, dan laat ik het weten via de Techgirl Instagram. Laten we hopen dat we het minimaal een maandje volhouden samen, maar ik betwijfel of ik mijn newborn kan meenemen naar mijn werk. Daar heb ik helaas geen laatje.
