Tijdens onze TechGirl redactiedag kregen we van Anke de opdracht om eens te gaan geocachen. Ik dacht altijd dat dat iets voor enorme nerds was: dat je er een speciaal GPS-apparaat voor nodig had, en dat je daarmee dan vele kilometers moest lopen om dan heel ingewikkeld een of ander dingetje te gaan zoeken wat dan misschien al lang door etterbakjes uit de buurt was weggehaald. Je voelt het al aankomen: dat is niet het geval. Sterker nog, Geocache werkt heel gemakkelijk en ik durf zelfs te zeggen dat ik het cooler vind dan Pokémon Go.
Ik zat in een team met Laura en Marije, waarbij we alleen de opdracht kregen om de Geocaching app te installeren en de komende anderhalf uur op zoek te gaan naar schatten die door middel van geotags in de wereld zijn geplaatst. Ik moest meteen denken aan Pokémon, de rage van de zomer, maar ik wist ook: dit was een iets serieuzere versie ervan. Ik dacht dat er maar een paar plekken zouden zijn waar je die geo-cadeautjes kunt vinden, maar het wemelt ervan.
Het leuke is dat we in de wereld dus overal kleine schatten hebben liggen, echt fysieke schatten, die we allemaal kunnen ontdekken. Als het goed is verplaatsen ze niet. Je kunt bijhouden in je logboek welke geocaches je allemaal al hebt gehad, en je kunt je ervaringen delen met anderen. Heel veel mensen doen aan geocachen: zo kwamen we teksten tegen van Duitsers en van gezinnetjes: het is voor elk wat wils. Je moet er echter wel wat voor doen. Zo zaten wij met vraagtekens op onze hoofden in de auto, te kijken welke van de tientallen stipjes we zouden uitzoeken voor ons avontuur.
Laura was zo verstandig om te gaan voor Rondje Badhut, dat gelegen was in een bos nabij Enschede. Het was een van de mooiste herfstdagen, dus de bomen zagen er prachtig uit. Wat we echter niet realiseerden, was dat er natuurlijk overal bladeren op de grond liggen, en dat is niet zo bevorderlijk voor het vinden van het object. Hoewel ik Rondje Badhut vond klinken alsof we een middagje de sauna in doken, begonnen we al gauw te rijden en startte ons avontuur. Al gauw kwamen we op een soort off-road bosweggetje terecht waar we ons door allerlei griezelige modderpoelen richting ons stipje begaven. Er was nog wat ongerustheid over het mogelijk parkeren van de auto in een goot, maar na wat grondig bladeren-stampwerk van Marije vertrouwde Laura de Enschedese grond goed genoeg om de auto even neer te zetten.
Onze reis naar Rondje Badhut ging namelijk te voet verder. We kwamen langs prachtige rood-met-wit-gestipte paddenstoelen waarvan ik nog wel een kabouter ken die daar graag op zou heen en weer wippen, en sowieso was het een mooi, kort wandelingetje naar de Geocache. Ons object zou bij een drinkplaats zijn, en daar waren we inmiddels. De app had zelfs al vrolijk geplingd dat we in de buurt waren, maar wij zagen niks. Ik had al een boomstronk onderzocht, maar daar leek niks te liggen. Verwonderd liepen we rond, niet zeker wetend waarnaar we op zoek waren.
--- Sidenote: Wil je ons vaker zien als je googelt? ---
Voeg TechGirl toe als jouw voorkeursbron en kom ons meer tegen in Google zoekresultaten!
Elk object heeft een omschrijving, maar ook die hielp niet echt. Tijd om te checken wat mensen die de locatie hebben gevonden erover te zeggen hebben. Dat blijkt een heleboel te zijn. Van teksten als: “we hadden hem zo gevonden” tot: hij was pittig, maar gelukkig hebben we Guus”. Erbij zat een foto met die hond voor de boomstronk waar ik al in had gekeken. Gauw liep ik terug en zag ik ineens een klein zwart dopje: dat moest hem zijn. We pakten hem, zagen dat er alleen een klein papiertje inzit voor een mini-boodschap, en we konden de tag “loggen” zodat we voor altijd weten dat wij daar geweest zijn. Hartstikke tof, helemaal omdat er dus iets fysieks verborgen ligt middenin de natuur, zonder dat het erg in het zicht ligt.
Na deze vondst, met dank aan Guus, hadden we de smaak te pakken. We gingen terug naar de auto en haalden in de buurt van een bankje voor de Universiteit van Twente nog een speciale Geocache tevoorschijn. Deze bevatte een afgedrukt papiertje dat enorm voorgeprepareerd lijkt door de eigenaar, in dit geval de Universiteit van Twente. Helaas was deze geocache echt wat te makkelijk, hoewel het wederom weer een heerlijke stoot euforie geeft als je weer een Geocache hebt gevonden. Uiteindelijk zou ik niet snel de deur uitgaan met als activiteit om te gaan rondzoeken met de GPS op mijn telefoon, maar als je toch al gaat wandelen of ergens bent en het is niet te veel moeite om even de Geocache’s te bekijken, dan is dat schatzoeken een toffe bijkomstigheid. Het geeft bovendien op rare wijze een soort gevoel van saamhorigheid dat je weet dat zoveel mensen je voorgingen dat object te zoeken.
Ik zou zo weer meer willen gaan Geocachen en ik ben nu al benieuwd hoeveel schatten ik nog zal vinden in Nederland (of zelfs internationaal!).
