Eerst moesten ze steeds kleiner, en nu willen we ze steeds groter; ik heb het natuurlijk over smartphones. De meestgebruikte technologische apparatuur is overduidelijk de smartphone. Het lijkt alsof dit stukje techniek een generatie zombies heeft voortgebracht die continu hun beeldschermen zitten te bevoelen. Ga je naar een restaurant, bestel dan eerst een rol tape voor je overgaat op de wijn; wellicht kijkt je vriend je wel aan als je zijn mobiel op je voorhoofd hebt geplakt. Drama natuurlijk, maar de smartphone brengt ons ook zoveel moois! Dit is hoe mijn smartphone mijn dagelijks leven heeft veranderd.
In de brugklas kreeg ik voor het eerst een mobiele telefoon. Was ik er enorm blij mee? Totaal niet. Het eerste jaar heb ik het apparaat zelfs amper aan of bij me gehad. Ik zag er de handigheid niet echt van in, want ik had mijn vriendinnen altijd bij me. Tot ik leerde hoe ik kon sms-en. Dat kunnen versturen van een klein stukje tekst, dat maakte alles anders! Ik kon ineens op een indirecte manier contact houden met mijn vakantieliefde, zonder meteen een hele mail te hoeven tikken. En ik hoefde mijn ouders niet te bellen om te zeggen dat ik later thuis kwam; ik kon ze gewoon een sms’je sturen zonder dat ik daar een direct antwoord op kreeg. Ideaal voor tieners!
Dag Jazz!
Nu telefonie de afgelopen vijftien jaar zo enorm is doorontwikkeld, en onze Pocketline Jazz’en en Nokia 8210’s zijn veranderd in Samsung Galaxy’s en iPhones, is er een pre-SMS leven. Ik neem je graag mee in hoe mijn smartphone mijn dagelijks leven heeft veranderd, want ik ben benieuwd of jij er ook wel eens zo bij hebt stilgestaan. Vroeger als je ergens heen ging, dan moest je op de website van de ANWB een routeplanner opzoeken, uitprinten en meenemen. En praten we over nog langer geleden, dan moest je zelfs een stratenboek bij je hebben en zelf maar uitzoeken hoe je ergens kwam. Te akelig natuurlijk, maar ik heb nog best een tijdje op die manier geleefd; ik zocht eerst online de route op, en daar maakte ik dan toch nog een printje van.
Sinds ik de smartphone echt omarm, doe ik dat niet meer. In eerste instantie zocht ik mijn route op via de laptop en maakte ik foto’s daarvan met mijn telefoon, maar daarna begon ik de route toch eindelijk direct op mijn smartphone op te zoeken. Eerst deed ik dat thuis en maakte ik screenshots met mijn telefoon, maar tegenwoordig ga ik steeds vaker voor de ‘ik zoek het wel uit als ik op mijn bestemming ben’-methode. Spreek ik met mijn vriend na werk af in een bepaald restaurant in Amsterdam, dan hoeven we elkaar niet eerst op Amsterdam Centraal te treffen (en nog uit te zoeken wat tegenwoordig de beste plek is om elkaar te ontmoeten). Ik hoef hem alleen maar te laten weten in welk restaurant ik hem op welk uur verwacht, en we vinden allebei onze weg via onze smartphones. Soms communiceren we er niet eens over hoe we er allebei komen, en blijken we in dezelfde bus te zitten.
--- Sidenote: Wil je ons vaker zien als je googelt? ---
Voeg TechGirl toe als jouw voorkeursbron en kom ons meer tegen in Google zoekresultaten!
Dat is een enorme verandering die ik bijvoorbeeld mijn ouders nog niet heb zien maken. Als ik met hen naar een restaurant ga, dan zoeken ze thuis op de computer het adres op, en dat programmeren ze dan de avond ervoor alvast in de auto-navigatie. Daar rijden ze dan verder op (nadat ze nog een paar keer aan elkaar hebben gevraagd of ze het adres nou wel weten). Ik weet vaak totaal niet op welke straat ik terechtkom, want ik Google Maps mezelf een weg naar een restaurant door alleen maar de naam van het restaurant in te toetsen en slaafs te doen wat Google Maps me zegt.
Dag Viva
Een andere manier waarop mijn smartphone mijn leven heeft veranderd, is wederom als ik onderweg ben. Ik las eerst nog weleens een Viva of Glamour in de trein naar mijn werk, maar tegenwoordig pak ik mijn smartphone erbij. Toen mijn internetabonnement nog bescheiden was, surfte ik alleen naar wat websites: social media, mail, het nieuws, Jezebel, Techcrunch, gamesites en wijlen CuteOverload. Nu heb ik het duurste internetabonnement mogelijk omdat ik zoveel mogelijk Netflix wil bingewatchen zodra ik onderweg ben. Soms heb ik zelfs moeite Whatsapps te beantwoorden, omdat ik in de trein juist lekker ontspannen even een afleveringetje Mr. Selfridge wil kijken.
Kortom, geen tijdschriftjes meer in mijn tas, en ook geen zware stratenboeken. Toch probeer ik regelmatig nog een magazine te kopen, omdat ik die fantastische bedrijven en schrijvers graag wil steunen. Plus dat ik soms het gevoel heb dat ik te veel tijd verdoe op mijn telefoon. Natuurlijk is email checken essentieel, maar moet je echt direct reageren op elke e-mail die je binnenkrijgt? En ontspan je dan wel genoeg? Dat is iets waar ik soms graag de Viva voor gebruik; mezelf even dwingen van het moment te genieten, in plaats van nu alweer geobsedeerd te zijn met wat er morgen moet gebeuren. Want hoewel het natuurlijk positief is dat je je nooit hoeft te vervelen dankzij die smartphone, is dat ook overduidelijk het grootste probleem met de smartphone: laten we hem nog wel genoeg los? Ik ben daar nu in ieder geval nog niet klaar voor, maar wie weet hoe mijn leven verandert in het post-smartphone era…
