Hij leek zo schattig op Tinder, dus je gaf hem je telefoonnummer. Vijf minuten later krijg je een Whatsapp-bericht met daarin een foto. In de thumbnail zie je al wat je voorgeschoteld krijgt: een huidskleurig iets dat lijkt op een rol Oreo’s, een koker Pringles of een knakworst. Een dickpic. Hmm, dat is niet erg aantrekkelijk ‘s ochtends bij de koffie. En ‘s avonds na vijf wodka-Red Bull waarschijnlijk nog steeds niet.

Piemelfoto’s

Het fenomeen dickpics (piemelfoto’s dus!) intrigeert me. Niet zozeer de inhoud ervan, maar vooral de totstandkoming. Misschien zijn mijn vriendinnen allemaal leugenaars en blijk ik toch helemaal lesbisch te zijn, maar voor zover mijn mini-onderzoek reikt vragen vrouwen zelden tot nooit om een dickpic. Ze worden gewoon dat Whatsapp-gesprek ingeknald. Vaak zonder context, waardoor het nog moeilijker wordt te bedenken hoe je erop gaat reageren.

Er zijn meer vrouwen die ze krijgen en in Amerika is er daarom een groep die er een art gallery van heeft gemaakt. Whitney Bell is dit initiatief begonnen, omdat ze een punt wil maken over ongewenste intimiteiten in het online landschap. Het is een reizende expo genaamd “I didn’t ask for this: a lifetime of dick pics”. Momenteel reist het alleen rond in Amerika en is het kleinschalig. Het is niet alleen bedoeld om mensen bewust te maken van ongewenst gedrag in cyberspace: er wordt geld opgehaald voor Happy Period en het Center for Reproductive Rights.

De expo zelf is een soort huiskamer waar zomaar meer dan 150 dickpics zijn opgehangen. Uiteraard is die huiskamersetting een ideale plek om te laten zien hoe binnendringend zo’n foto kan zijn. Whitney zegt erover: “Dit gedrag is zo normaal geworden, ik wil laten zien dat het tegendeel waar is. Wanneer je honderden piemels en de vaak agressieve opmerkingen die daarbij komen in zo’n expo zet, dan wordt de absurditeit ervan bijna grappig. Ik was er klaar mee, deze intimidatie. Dit zou niet mijn realiteit moeten zijn.”

Seksfeestje

Wat ik wel weer een opvallende keuze vind, is dat deze expo ‘s avonds verandert in een soort feestje met workshops orale sex en een automaat waaruit je geen broodje kroket kunt halen, maar een vibrator. Er zijn DJ’s en tattoo-artiesten en het is dus een grote creatieve uitspatting. Nu is het hele galerie-leven in Amerika sowieso heel anders en veel feestelijker dan in Nederland, maar ik weet niet of ik behoefte heb aan een workshop orale seks na het zien van 150 piemels. Aan de andere kant is de achterliggende gedachte niet verkeerd: de bedoeling is dat je hierdoor snapt dat seks fantastisch is, maar dat die ongewenste intimiteiten daarvan geen deel zouden moeten uitmaken.

Gerelateerde berichten

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.